Ik zou best nog wel een keertje net als vroeger weer heel even zwart-wit willen zijn.

Geen twittergetoeter.

Geen facebookgebeuk.

Geen peroxideblonde puinzooi.

Griekenland was nog het land van machtige souvlaki en prachtige tragedie, de praatjesmakers hadden het voetbal en het schaatsen nog niet gestolen.

En in Nederland kon je nog gewoon boodschappen doen zonder dat iemand clichépraat in je nek begon te rochelen over hoe de Marokkanen, de Polen, de linksmensen, de rechtsmensen en de media de schuld droegen voor zijn eigen sneue leven.

Ik hou van Blu-Ray hoor, begrijp me niet verkeerd…

En van Twitter en Spotify en iPad en blogs en TED-praatjes en de tv-series die het Hollywood-drama naar de schaduw verwijzen en alle onbegrensde mogelijkheden die er zijn.

Ik hou van nu.

Maar ik hou niet meer zoveel van u.

Schreeuwend over onrecht, badend in weelde.

U kunt alles, u doet niets.

Kankergezwellen met een megafoon?

Doe maar gewoon, gewoon.

Rustig maar, verkrampte machtspoliticus die het ook niet meer weet.

Kalm eens, robuuste meningen spuwende opniemaker zonder standpunt.

En, nee dichtende vriend, u hoeft geen mening over voetbal te hebben.

Zap langs kanalen vol opgevoerde woede, uitgestreken verontwaardiging en minzaam olie op het vuur.

Alles voor niets.