Het liefst had de SGP de boerka zelf bedacht. Want, prijs de heer, wat was dát een prachtige uitvinding.

Met een boerka hoefde je niet langer te doen alsof er geen vrouwen in de kamer waren,  je hoefde niet te doen alsof je ze niet zag; je zag ze simpelweg niet.

De boerka bracht de vrouw in het openbaar terug tot een in het diepste zwart gestoken en met boodschappentassen voort sjokkend object.

De zwarte kous tot in perfectie doortrokken.

Met precies een stukje open bij de ogen zodat moeders de vrouw verdomme niet weer

het verkeerde merk pruimtabak zou kopen.

Was de SGP toch wat eerder geweest met de boerka?

Dan had de Partij van de Meeuwen fier de barricade op gekund voor ‘dezen Joodsch-Christelijken Traeditie’.

En ze had iedereen die het niet snapte knettergek, levensgevaarlijk, volslagen krankzinnig en sowieso een klein beetje links genoemd.

De liberalen zouden vertellen hoe dicht de boerka eigenlijk bij hun eigen gedachtegoed kwam, zolang het er één was die goed kleurde bij een parelketting.

Ze zouden met grote pullen bier proosten op het onvervreemdbare recht de boerka te dragen.

Om Nederland tegen de Nederlanders te beschermen.

Buschauffeurs die een vrouw met boerka liever niet vervoerden, tja, die hield je toch.

Maar ze zouden op de eerstvolgende partijdag van het CDA onder luid gejoel naakt het podium op moeten om godverdomme per direct hun lidmaatschap in te leveren.

De weigerchauffeur, de horzel, de kakkerlak.

En wanneer er dan buitenlanders, want tja die hield je toch, langskwamen die ons vroegen waarom we in godsnaam mannen toestonden om vrouwen in een grote zwarte kous te stoppen?

We zouden ze als één man, en hier en daar een mompelende vrouw, toe blaffen dat ze met hun rotpoten van onze rotboerka moesten afblijven.

Van onze Vrijheid.