De regering die afstand zou nemen van de multiculturele samenleving zit er nog steeds.

Ze is niet ergens anders gaan wonen en wij hebben ook geen nieuw bestuur gekregen.

Alsof je tegen je partner zegt dat je uit elkaar wilt gaan.

En dat het daarom de hoogste tijd is om samen te gaan wonen.

De kopstukken zijn al wekenlang bijeen in het Catshuis.

Daar eten ze, achter een massieve muur van Geen Commentaar, hun boterhammetjes met dikke plakken goudeerlijke kaas.

‘We kunnen de kinderen in Afrika ook belasting laten betalen, Geert.’

‘Zolang ze het geld dan maar niet zelf komen brengen, Mark.’

‘Hahahaha.’

En daar, terwijl Maxime het pak karnemelk nog eens rond laat gaan, zoeken ze naar het laatste stukje ideologische veer dat nog vastberaden kan worden weggeplukt.

Het laatste rotsvaste standpunt dat ineens boterzacht blijkt.

Omdat ze niets liever willen dan ons regeren.

En dat in de multiculturele mozaïekstad Den Haag,

Het zijn verwarrende signalen.

‘Maar nee,’ zei De Beste Vriend Van Mark (‘Ik mag Mark zeggen’; tja, wie niet), in de Haagse kroeg. ‘De regering neemt afstand van het relativerende ideaal van de multiculturele samenleving.’

Alleen: dat had de nieuwskoppen niet gehaald.

Dat vond De Beste Vriend Van Mark ook wel best.

Er waren tenslotte zat kiezers die wanneer ze een heel klein beetje jeuk in hun oksel hadden, de Marokkanen er alweer bij haalden.

Of de Polen, ze raakten soms zelf ook in de war.

Het zijn verwarrende tijden.

Binnenkort verschijnen de eerste pop-ups langs de grens.

‘U bezoekt Nederland via een ander land. Weet u zeker dat u Nederland wilt bezoeken?’